ماجرا از اینجا آغاز شد که شهردار پایتخت ایران به اصرار دوستان و همکاران تصمیم گرفت کاندیدای ریاست جمهوری شود. شهرداری که توانسته بود در مدت زمان کوتاهی چهره ی شهر تهران را دگرگون سازد و رضایت نسبی عموم مردم را ایجاد نماید. شهردار که هر روز با پژوی سفید رنگ مدل 1977 که باید آن را در موزه ی ماشین های قدیمی جست و جو کرد از منزل به محل کار خویش می رفت و ظهرها نیز غذای ساده ای را که با خود از منزل آورده بود صرف می کرد و شب ها تا دیر وقت در شهرداری یا در بازدید از پروژه ها وقت را سپری می کرد و آن گاه راهی منزل می شد که دیر وقت بود. به آهستگی در را باز می کرد و لختی استراحت می کرد تا در این موقع از شب اعضای خانواده بیدار نشوند چرا که این داستانی همه روزه است و بایستی رعایت حقوق خانواده را نیز کرد. هر چند که خانواده از دهه ی شصت با سخت کوشی او آشنا بودند و خود را با شرایط وی تطبیق داده بودند. اگر در مسیر کار تاخیری هم صورت می گرفت ناشی از این بود که اتومبیل پژوی آقای دکتر در وسط بزرگراه ها دچار نقص فنی شده و شهردار تهران ماشین را به کناری زده تا با بررسی های اولیه آن را برطرف کند و یا شهروندی به امدادش بشتابد.

آری او ساده و صریح و صمیمی آمد بدون آنکه از روش های مرسوم و حتی مقبول دیگران استفاده کند. مردم به سویش آمدند و اگر ساختمانی را هم نتوانستند کرایه بگیرند فضایی خالی در کنار خیابان و یا درون پارکی پیدا کردند و چادری نصب کردند و برایش تبلیغ کردند. تا چشم باز کردیم جوانان از هر سو به این چادرها و یا ستادهای تبلیغاتی شتافتند و هر کس به فراخور خویش دستی به جیب برد و یا سایر امکانات خویش را به کار گرفت و داوطلبانه فعال ترین و پر جوش ترین ستاد تبیلغاتی را به راه انداختند. رقبا با آمادگی کامل و با در اختیار داشتن بسیاری از امکانات و سرمایه ها وارد میدان شدند. تصور بسیاری از دست اندرکاران این بود که احمدی نژاد در زیر این حجم وسیع تبلیغات محو خواهد شد و خبری از او نخواهد شد. ناگهان او مهربان و دوست داشتنی آمد. در میان مردم، در مساجد، در میادین، در کوچه و بازار، در منازل شخصی و بالاخره قلوب پاک و با صفای مردم. بار دیگر مردم سخنانی شنیدند که چند صباحی نگران فراموشی آن بودند. سخن از رویکرد دوباره به انقلاب، امام، رهبری، ارزش ها، مردم همواره این شعار ها و ملاک ها را دوست می داشتند و عزیز می شمردند ولی عده ای با انقلاب مخملی می خواستند آن را کمرنگ جلوه دهند. به هر حال صداقت ها در هم آمیخت، صداقت کاندیدا و صداقت مردم و انقلاب بزرگی به نام صداقت ایجاد شد و احمدی نژاد رییس جمهور دولت ایران شد. اتفاقی که ماه ها بسیاری را در داخل و خارج گیج و سرگردان کرده بود و هاج و واج نظاره گر ملت ایران بودند که آن ها چگونه تصمیم می گیرند و بر چه مبنایی می اندیشند. آن ها بر اساس افکار خویش این سوالات و ابهامات را داشتند و گرنه موضع ملت ایران همواره مشخص است.

به هر نحو آقای دکتر رییس جمهور شد و استوار و محکم شعارهای عدالت طلبانه و دفاع از حقوق محرومان و به چالش کشاندن نظام سلطه را وجهه همت خویش ساخت.

اینک پس از گذر قریب به چهار سال دکتر احمدی نژاد در سیاست خارجی کابوس صهیونیست ها شده که حضورش در هر محفل و نشستی خواب را از چشمان آن ها می بارید. شجاعت، استواری و عزت نفس او باعث شده که ملل آزاده جهان او را به عنوان سمبل مبارزات ضد استعماری به شمار آورند و همین مواضع قاطعش او را تبدیل به یکی از محبوب ترین شخصیت های جهان نموده است.

احمدی نژاد نظام حاکم بین المللی را به چالش کشانده است. او ساختار شکن این نظام گردیده است. حرف هایی را که سایر رهبران جهان نه توانش را دارند و نه جرأتش را، او به راحتی بر زبان جاری می سازد و نگران اینکه کشورهای واسطه درباره ی او چه قضاوتی می کنند نیست. او هیچ ابایی ندارد که در مسیر به چالش کشیدن شورای امنیت، حق وتو،رژیم صهیونیستی و دفاع از حقوق مردم محروم و مظلوم فلسطین از سوی عوامل سرسپرده به سویش کوجه پرت شود و یا به اصطلاح حیثیتش زیر سوال برود هر چند که همه ی این مواضع مقتدرانه خود بزرگترین حیثیت برای احمدی نژاد است.

ساده زیستی و مردمی بودن احمدی نژاد زندگی اشرافی رهبران جهان را نیز به چالش کشانده است. هم اکنون در برخی از کشورها پیامکی درباره ساده زیستی احمدی نژاد بین تلفن های همراه رد و بدل می شود و مردم با ذکر برخی از ساده زیستی های احمدی نژاد رهبران خود را زیر سوال برده اند.

مردمان جهان سال ها و سال ها بود که برخورداری از یک زندگی مرفه و اشرافی را برای رهبران خود پذیرفته بودند ولی وقتی می بینند احمدی نژاد فرش های گران قیمت نهاد ریاست جمهوری را به مساجد تهران می بخشد و فرش های معمولی را جایگزین آن ها در نهاد می کند و یا وقتی متوجه می شوند که دارایی احمدی نژاد یک خانه صدمتری در یکی از محلات متوسط تهران آن هم از طریق ارثیه است برایشان سوالات جدیدی مطرح می شود. سوالاتی که حل آن ها را باید به آینده سپرد. همه ی این اتفاقات به انتخاب ملت ایران بر می گردد انتخاباتی که در سوم تیرماه 1384 رقم خورد.

تاریخ ارسال خبر : چهارشنبه، 16 اردیبهشتماه 1388 |  تعداد نظرات:(0) |  تعداد دفعات نمایش این خبر : (258) |  نسخه قابل چاپ  |